blogiran

سنگ الماس

هند اولین مکانی بود که این سنگ جذب و قیمتی از رودخانه‌های آن جمع‌آوری شد.امیرنکویی الماس در قرن چهارم قبل از میلاد مورد طمع خانواده سلطنتی و ثروتمندان قرار گرفت. بعدها، کاروان‌ها الماس‌های هندی را همراه خود به بازارهای قرون وسطایی ونیز آوردند. اولین حلقه نامزدی الماس ثبت شده توسط آرشیدوک ماکسیمیلیان اتریش در سال 1477 به نامزد خود، مری بورگوندی، داده شد. در اوایل دهه 1700، زمانی که ذخایر الماس هند رو به کاهش گذاشت، برزیل به عنوان یک منبع مهم مطرح شد. کشف الماس در نزدیکی کیمبرلی، آفریقای جنوبی، در اواخر دهه 1860، آغازگر بازار مدرن الماس بود.

سنگ مروارید

مرواریدها جواهرات ارزشمندی هستند که در داخل بافت نرم تنان زنده آب شور یا آب شیرین (صدف) رشد می‌کنند. مرواریدهای پرورشی با مداخله انسان تولید می‌شوند. در خاورمیانه مردم بر این باور بودند که این سنگ تولد دلربا، قطرات اشکی است که از بهشت افتاده است. چینی‌ها نیز تصور می‌کردند مروارید از مغز یک اژدها درآمده است. یکی از معروف‌ترین مرواریدهای طبیعی، مروارید 50.56 قیراطی La Peregrina است. این مروارید که به اندازه یک تخم کبوتر است، در دهه 1500 در خلیج پاناما کشف شد. بعدها نیز تبدیل به یک دارایی ارزشمند برای خانواده سلطنتی اروپا شد.

سنگ زبرجد

زبرجد نوعی جواهر سبز مایل به زرد از ماده معدنی الیوین است. در طول تاریخ، زبرجد اغلب با جواهرات دیگری مانند توپاز و زمرد اشتباه گرفته شده است. زیارتگاه سه پادشاه مقدس در کلیسای جامع کلن آلمان با 200 قیراط جواهرات تزئین شده است که گمان می‌رود زمرد هستند اما در واقع زبرجد سنگ ماه مرداد هستند. برخی از مورخان حتی حدس می زنند که مجموعه زمرد معروف کلئوپاترا ممکن است از زبرجد تشکیل شده باشد. اگرچه منبع زبرجدهای کنونی، چین، میانمار، ویتنام و غیره هستند، برخی از آنها با شهاب سنگ‌ها به سطح کره زمین رسیده‌اند.

سنگ یاقوت کبود

نخبگان یونان و روم باستان معتقد بودند که یاقوت کبود صاحبان خود را از آسیب و حسادت محافظت می‌کند. روحانیون قرون وسطی یاقوت کبود در جواهرات خود استفاده می‌کردند، زیرا نماد بهشت بود. ایرانیان باستان بر این باور بودند که زمین در واقع روی یک یاقوت کبود غول پیکر قرار گرفته که آسمان را آبی می‌کند. از معروف‌ترین سنگ‌های یاقوت‌ کبود، یاقوت کبود راکفلراست، به وزن 62.02 قیراط که در میانمار کشف شد. کشمیر، میانمار و سریلانکا سه منبع مهم تاریخی برای سنگ یاقوت کبود هستند.

سنگ لاجورد

این سنگ بخاطر رنگ آبی سیر آن، و قابلیت پودر شدن و کنده‌کاری روی آن از هزاران سال پیش در جهان خواهان زیادی داشته‌ است. در آثار به دست آمده از دوره‌های پیش از تاریخ در ایران استفاده لاجورد بسیار معمول بوده‌ است. در یافته‌های هزاره چهارم پیش از میلاد مردم سرزمین سیلک از سنگ لاجورد در ساختن آئینه و سنجاق و جواهر مهارت‌های بیشتری یافتند و در ساخت آلات و ادوات زینتی از سنگ‌های عقیق و فیروزه و مهرهای لاجورد به کار بردند. استخراج این سنگ بیش از ۲۵۰۰ سال در ایران باستان و در محل افغانستان امروزی رواج داشته است.

سنگ گارنت

نام "گارنت" از واژه لاتین قرون وسطایی granatus به معنای "انار" به دلیل شباهت رنگ قرمز گرفته شده است. گارنت از عصر برنز به عنوان سنگ‌های قیمتی استفاده می شده است. گردنبندهایی که با گارنت‌های قرمز تزئین شده بودند، فرعون‌های مصر باستان را زینت می‌دادند. حاز گارنت برای مهر زدن مومی که اسناد مهم را مهروموم می‌کرد، استفاده می‌شد. روحانیون و اشراف قرون وسطی از گارنت قرمز را استفاده می‌کردند. گارنت‌ها از مناطق و کشورهای مختلف می‌آیند. بوهمیا منبع اصلی گارنت‌های پیروپ قرمز بود که در دوران ویکتوریا بسیار محبوب بود. امروزه، قاره آفریقا بخش عمده‌ای از گارنت جهان را تامین می‌کند.

سنگ آمیتیست

نام آمتیست از واژه یونانی amethystos گرفته شده که به معنای "داروی مستی" است، فایده‌ای که مدت‌ها به سنگ تولد بهمنی‌ها نسبت داده می‌شد. به دلیل رنگ شراب مانند آن، اساطیر یونان اولیه این گوهر را با باکوس، خدای شراب، مرتبط می‌کردند. همچنین اعتقاد بر این بود که آمتیست، در جنگ و امور تجاری فرد هوشیار و سریع نگه می‌دارد. روسیه تا قرن نوزدهم منبع اصلی آمتیست بود. پس از آن ذخایر بزرگی در برزیل یافت شد. امروزه مهمترین منابع آمتیست در آفریقا و آمریکای جنوبی است.

https://chaav.ir/blog/13-%D8%AA%D8%B4%D8%AE%DB%8C%D8%B5+%D8%B3%D9%86%DA%AF+%D8%A2%DA%A9%D9%88%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%86

سنگ آکوامارین

نام آکوامارین از نام لاتین آب دریا گرفته شده است. از نمونه‌های معروف آکوامارین، می توان به یک آکوامارین مستطیل شکل آبی تیره به وزن 1298 قیراط اشاره کرد، که در سال 1936، دولت برزیل به بانوی اول النور روزولت هدیه داد. ایالت میناس گرایس برزیل در دو قرن گذشته منبع مهمی از آکوامارین بوده است.

سنگ الماس

هند اولین مکانی بود که این سنگ جذب و قیمتی از رودخانه‌های آن جمع‌آوری شد.امیرنکویی الماس در قرن چهارم قبل از میلاد مورد طمع خانواده سلطنتی و ثروتمندان قرار گرفت. بعدها، کاروان‌ها الماس‌های هندی را همراه خود به بازارهای قرون وسطایی ونیز آوردند. اولین حلقه نامزدی الماس ثبت شده توسط آرشیدوک ماکسیمیلیان اتریش در سال 1477 به نامزد خود، مری بورگوندی، داده شد. در اوایل دهه 1700، زمانی که ذخایر الماس هند رو به کاهش گذاشت، برزیل به عنوان یک منبع مهم مطرح شد. کشف الماس در نزدیکی کیمبرلی، آفریقای جنوبی، در اواخر دهه 1860، آغازگر بازار مدرن الماس بود.

سنگ مروارید

مرواریدها جواهرات ارزشمندی هستند که در داخل بافت نرم تنان زنده آب شور یا آب شیرین (صدف) رشد می‌کنند. مرواریدهای پرورشی با مداخله انسان تولید می‌شوند. در خاورمیانه مردم بر این باور بودند که این سنگ تولد دلربا، قطرات اشکی است که از بهشت افتاده است. چینی‌ها نیز تصور می‌کردند مروارید از مغز یک اژدها درآمده است. یکی از معروف‌ترین مرواریدهای طبیعی، مروارید 50.56 قیراطی La Peregrina است. این مروارید که به اندازه یک تخم کبوتر است، در دهه 1500 در خلیج پاناما کشف شد. بعدها نیز تبدیل به یک دارایی ارزشمند برای خانواده سلطنتی اروپا شد.

سنگ زبرجد

زبرجد نوعی جواهر سبز مایل به زرد از ماده معدنی الیوین است. در طول تاریخ، زبرجد اغلب با جواهرات دیگری مانند توپاز و زمرد اشتباه گرفته شده است. زیارتگاه سه پادشاه مقدس در کلیسای جامع کلن آلمان با 200 قیراط جواهرات تزئین شده است که گمان می‌رود زمرد هستند اما در واقع زبرجد سنگ ماه مرداد هستند. برخی از مورخان حتی حدس می زنند که مجموعه زمرد معروف کلئوپاترا ممکن است از زبرجد تشکیل شده باشد. اگرچه منبع زبرجدهای کنونی، چین، میانمار، ویتنام و غیره هستند، برخی از آنها با شهاب سنگ‌ها به سطح کره زمین رسیده‌اند.

سنگ یاقوت کبود

نخبگان یونان و روم باستان معتقد بودند که یاقوت کبود صاحبان خود را از آسیب و حسادت محافظت می‌کند. روحانیون قرون وسطی یاقوت کبود در جواهرات خود استفاده می‌کردند، زیرا نماد بهشت بود. ایرانیان باستان بر این باور بودند که زمین در واقع روی یک یاقوت کبود غول پیکر قرار گرفته که آسمان را آبی می‌کند. از معروف‌ترین سنگ‌های یاقوت‌ کبود، یاقوت کبود راکفلراست، به وزن 62.02 قیراط که در میانمار کشف شد. کشمیر، میانمار و سریلانکا سه منبع مهم تاریخی برای سنگ یاقوت کبود هستند.

سنگ لاجورد

این سنگ بخاطر رنگ آبی سیر آن، و قابلیت پودر شدن و کنده‌کاری روی آن از هزاران سال پیش در جهان خواهان زیادی داشته‌ است. در آثار به دست آمده از دوره‌های پیش از تاریخ در ایران استفاده لاجورد بسیار معمول بوده‌ است. در یافته‌های هزاره چهارم پیش از میلاد مردم سرزمین سیلک از سنگ لاجورد در ساختن آئینه و سنجاق و جواهر مهارت‌های بیشتری یافتند و در ساخت آلات و ادوات زینتی از سنگ‌های عقیق و فیروزه و مهرهای لاجورد به کار بردند. استخراج این سنگ بیش از ۲۵۰۰ سال در ایران باستان و در محل افغانستان امروزی رواج داشته است.

سنگ گارنت

نام "گارنت" از واژه لاتین قرون وسطایی granatus به معنای "انار" به دلیل شباهت رنگ قرمز گرفته شده است. گارنت از عصر برنز به عنوان سنگ‌های قیمتی استفاده می شده است. گردنبندهایی که با گارنت‌های قرمز تزئین شده بودند، فرعون‌های مصر باستان را زینت می‌دادند. حاز گارنت برای مهر زدن مومی که اسناد مهم را مهروموم می‌کرد، استفاده می‌شد. روحانیون و اشراف قرون وسطی از گارنت قرمز را استفاده می‌کردند. گارنت‌ها از مناطق و کشورهای مختلف می‌آیند. بوهمیا منبع اصلی گارنت‌های پیروپ قرمز بود که در دوران ویکتوریا بسیار محبوب بود. امروزه، قاره آفریقا بخش عمده‌ای از گارنت جهان را تامین می‌کند.

سنگ آمیتیست

نام آمتیست از واژه یونانی amethystos گرفته شده که به معنای "داروی مستی" است، فایده‌ای که مدت‌ها به سنگ تولد بهمنی‌ها نسبت داده می‌شد. به دلیل رنگ شراب مانند آن، اساطیر یونان اولیه این گوهر را با باکوس، خدای شراب، مرتبط می‌کردند. همچنین اعتقاد بر این بود که آمتیست، در جنگ و امور تجاری فرد هوشیار و سریع نگه می‌دارد. روسیه تا قرن نوزدهم منبع اصلی آمتیست بود. پس از آن ذخایر بزرگی در برزیل یافت شد. امروزه مهمترین منابع آمتیست در آفریقا و آمریکای جنوبی است.

https://chaav.ir/blog/13-%D8%AA%D8%B4%D8%AE%DB%8C%D8%B5+%D8%B3%D9%86%DA%AF+%D8%A2%DA%A9%D9%88%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%86

سنگ آکوامارین

نام آکوامارین از نام لاتین آب دریا گرفته شده است. از نمونه‌های معروف آکوامارین، می توان به یک آکوامارین مستطیل شکل آبی تیره به وزن 1298 قیراط اشاره کرد، که در سال 1936، دولت برزیل به بانوی اول النور روزولت هدیه داد. ایالت میناس گرایس برزیل در دو قرن گذشته منبع مهمی از آکوامارین بوده است.